غزل شمارهٔ ۶۴۷۰

برداشت: چهره زیبا و رنگین تو به قدری روشن و درخشان است که می‌تواند حتی شمع را هم روشن کند. شمعی که در کنار تو قرار دارد، از هیچ چیز نمی‌ترسد و احساس امنیت می‌کند.

برداشت: مور هیچ‌گاه نمی‌تواند از دریای عسل بیرون بیاید. مگر اینکه خط سبز، که به لب‌های شیرین تو بازمی‌گردد، ظاهر شود.

برداشت: اگر بر گونه نرم و زیبا و ناز تو رد سیلی بیفتد، دامن گلی مانند شبنم، اگر بر بالین تو بیفتد.

برداشت: در آسمان، هاله‌ای به دور آغوش شکل می‌گیرد و جایی تنگ می‌شود؛ ماه در حالتی مانند هلال از سواری تو به دور می‌شود.

برداشت: اگرچه کاغذ نمی‌تواند مانع حرکت قلم شود، ولی دیدن چهره‌ی زیبایت باعث خشک شدن آن می‌شود.

برداشت: امید ما از درجه تو فرمانبرداری، به اندازه رگ‌های سنگ، توان رشد و نمو پیدا نکرده است.

برداشت: مور که جزو کوچک‌ترین موجودات است، به واسطه‌ی خوشبینی و موفقیت سلیمان، قادر می‌شود که به زیبایی سخن بگوید و شروع به تعریف و تمجید از او می‌کند. این نشان‌دهنده‌ی تاثیر قدرت و محبوبیت بر روی دیگران است.

برداشت: فکر و اندیشه تو در سطحی بالاتر قرار دارد و هر کسی که به تحسین خود بپردازد، در واقع تو را نیز تحسین کرده است.