غزل شمارهٔ ۶۴۶۷

برداشت: این شعر به این معناست که گدای عشق تو به هیچ چیزی جز زیبایی و زلف‌های تو فکر نمی‌کند و عمر جاویدان و بی‌پایان او نیز کمتر از سخاوت و بخشش زلف‌های تو نیست. در واقع، او همه چیز را فدای زیبایی و محبت تو می‌کند و به همین خاطر غم و پریشانی او کم‌رنگ می‌شود.

برداشت: هر که بخواهد جان خود را به خاطر زیبایی و魅魅 زلف تو فدای کند، در طول عمرش به شکل جاودانه‌ای در یادها محو و نابود می‌شود.

برداشت: در این بیت، شاعر به هم ریختگی و بی‌نظمی در جمعیت اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که در میان این آشفتگی‌ها، نیاز به دعا و آرزوی خوشبختی وجود دارد، که وابسته به زیبایی و جذبه زلف محبوب است. به نوعی، شاعر می‌خواهد بگوید که عشق و زیبایی می‌تواند در چنین شرایطی، آرامش و امید را به انسان‌ها هدیه دهد.

برداشت: دانه‌های تسبیح دل‌ها نمی‌تواند از خاک رشته کافر (زنجیر) داستان زلف تو دور شود. یعنی دل‌ها همچنان به داستان و زیبایی زلف تو وابسته و مشغول هستند و نمی‌توانند از آن جدا شوند.

برداشت: کنار آب، حیوانی به خاطر امواج سراب به زمین می‌افتد و این نشان می‌دهد که هر کسی برای زیبایی و جذابیت تو از دو دنیا می‌گذرد و از همه چیز صرف‌نظر می‌کند.

برداشت: در هر سو، به مانند ریسه‌ای از خون دل‌خوردگان، افرادی fallen است که می‌خواهند به خاطر عشق به زلف تو از زمین بلند شوند.

برداشت: هیچ ذهنی وجود ندارد که تحت تأثیر دیوانگی نباشد، در زمانی که زیبایی و لطف زلف تو در اوج خود است.

برداشت: یک گُل نازک و زیبا در تلاش است تا با استفاده از بو و شخصیت خود، دل را به سمت خود جلب کند. همچنان که آهو در چین، زیبایی و دلربایی را به تصویر می‌کشد و عطری به همراه دارد که به یاد یک عشق خاص می‌افتیم.

برداشت: دل که به عشق می‌تپد و احساساتش را بروز می‌دهد، به خاطر زیبایی‌های تو در دنیای خیالی و شیرین، به بازی و شادی می‌پردازد و در مسیر زلف‌های تو گردش می‌کند.

برداشت: چطور می‌توانم از فرمان او سرپیچی کنم؟ من که به خاطر زیبایی‌ها و محبت تو از همه چیز گذشته‌ام.