غزل شمارهٔ ۶۴۶۴

برداشت: من طعمه‌ی لاغر تو نیستم که تو با روحیه‌ی سبک خود به شکارم بیایی، مگر اینکه تیر تو بر زمین بیافتد.

برداشت: هرچند که فضا برای زیبایی‌هایش محدود به نظر می‌رسد، اما این مکان به هیچ‌وجه تهی از جلوه‌های زیبای تو نیست.

برداشت: در هر حلقه از موی تو زیبایی خاصی وجود دارد؛ چگونه ممکن است دل من از زلف‌های تو که مانند زنجیر است، آزاد شود؟

برداشت: نگاه معشوقه‌ات در روزهای سخت و پرخون، تأثیر عمیقی دارد و مانند زهر می‌تواند کارها را تیره و تار کند، حتی با وجود قدرت شمشیر تو.

برداشت: اگر نقاش با بال سمندر قلم را به کار گیرد، نتیجه‌ای خواهد شد مانند موی سوخته که از تصویر تو به دست می‌آید.

برداشت: اگر دل شیشه‌ای تو همچون پری باشد، آیا کسی می‌تواند با تو رقابت کند؟ کوه قاف هم از پس تسخیر تو برنمی‌آید.

برداشت: شفق هیچ مانعی برای تابش خورشید نمی‌شود، همان‌طور که عشق و احساسات عمیق عاشق نمی‌تواند به تو لطمه بزند یا تو را درگیر کند.

برداشت: صائب می‌گوید: از چهرهٔ زیبا و دل‌فریب تو غم‌ها دور می‌شوند، و به مانند خضر، که به زندگی جاودانه معروف است، هر کسی که تلاش کند تا تو را حفظ کند و بهبود بخشد، به سعادت می‌رسد.