غزل شمارهٔ ۶۴۶۱

برداشت: ناخن به دل خار دیوار تو می‌زند، انگار که دلش می‌خواهد زیبایی تو را تماشا کند و از گلزار تو نظر بردارد.

برداشت: دل انسان چگونه نمی‌لرزد و خراب نمی‌شود از زیبایی و جاذبهٔ تو؟ ردپای تو با رفتار آنچنانی‌ات، به اندازهٔ وزنی سنگین و گران‌بها می‌شود.

برداشت: هر کسی که در یک طرف بیفتد، اشتباه است که بخواهی به او نزدیک شوی. هیچ‌کس نمی‌تواند با شمشیر بی‌احتیاط تو روبرو شود.

برداشت: وقتی از بزرگی و پرشکوهی تو می‌گویم، یادم می‌آید که چقدر نازک و ظریف هستی، مثل گل که بر روی گوشه لباس تو سنگینی می‌کند.

برداشت: زمانی که تو با رفتار دلنشین خود به باغ گل‌ها بیایی، سرو باریک و بلند از شکاف‌های دیوار باغ می‌تواند بیشتر به چشم بیاید.

برداشت: اگر بر دل تو اندوه پرستاران نباشد، به سادگی می‌توان برای نرگس دل‌نواز تو جان داد.

برداشت: حسن و زیبایی تو به قدری زیاد است که نیازی به ظرف یا پیمانه‌ای برای نشان دادن آن نیست؛ مانند دیدن خود در آینه که تمام زیبایی‌ات را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: وقتی لعل زیبا و با ارزش تو با لبخند شیرینش به رشد و زیبایی گل کمک می‌کند، غنچه نیز با خنده‌اش خوشحال می‌شود و در گلوی خود احساس شادی می‌کند.

برداشت: هر روز چندین لباس از عرق تر می‌شود، چون بازار گرم تو بر دل‌ها سنگینی می‌کند.

برداشت: وقتی که عشق تو را می‌بیند، مانند سیر که در حال چرخش و سرخوشی است، دچار لغزندگی می‌شود و قادر نیست از چهره‌ات چشمانش را بردارد.

برداشت: وقتی که صدف نتواند خانه‌ای تنگ بسازد، چرا باید سینه‌اش را چاک کند؟ در این حالت، دریا نیز به سختی می‌تواند بر روی جواهرات درون خود غم و اندوه بگذارد.

برداشت: اگر کسی از آب زندگی بهره‌مند نشود، دور نیست که دل او زنده نشود. صائب، از گفته‌های تو می‌توانند تاثیر بگیرند.