غزل شمارهٔ ۶۴۶۰

برداشت: عذاب دوری از تو مثل آبی است که تشنه‌ای در جستجویش است و این درد به قدری زیاد است که حتی مسیحا هم نمی‌تواند کمکی به بیمار تو کند.

برداشت: من نیمه‌ جانی داشتم و حالا به آستانه‌ کلام رسیده‌ام، اگر تو سخنانی شیرین بگویی.

برداشت: در این بیت، سخن از صحبت‌هایی است که درباره‌ی خوش‌شانسی یا موفقیت انجام شده است. به تصویر کشیده شده که سایه‌ای در بالای سر، با زیبایی و شکوه خاصی در کنار تاج یا دستار آن شخص قرار دارد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی ارتباط بین زیبایی و خوش‌شانسی است.

برداشت: من نگرانم که سرو، به خاطر غیور بودن تو، بال‌های قمری را بشکند. او به خاطر رفتار تو به شدت به خود می‌پیچد.

برداشت: صائب، از کجا توانسته‌ای این گونه صحبت کنی؟ اشعار تو آنقدر زیبا و رنگین هستند که دل آدم را شاد می‌کنند، مثل خنده‌ای که بر گل می‌نشیند.