غزل شمارهٔ ۶۴۵۹

برداشت: نگاه کردن به تو غیر ممکن است؛ در حقیقت، جذابیت چهره‌ات همه چیز را به انتها رسانده است.

برداشت: به کسانی که دچار تلخی و ناامیدی هستند مهربانی کن، پیش از آن که غم و اندوه آنها به اندازه‌ای برسد که شادی و زیبایی وجود تو را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: هر کسی که از زیبایی و جلوه خود بی‌خبر باشد، به راحتی زندگی می‌کند. اما وقتی که کسی به زیبایی تو نگاه می‌کند، دیگر نمی‌تواند نسبت به خود و زیبایی‌اش بی‌توجه باشد.

برداشت: سروها از شرم آب به حالت خشکی می‌رسند و در گلستان، به زیبایی تو می‌چرخند و این نشانهٔ خوشرفتاری توست.

برداشت: از عرق هر لحظه، پیراهنی به تو می‌دهد که تو را مانند ماه کنعان زیبا می‌کند، در حالی که گرمای بازار تو باعث این تغییر می‌شود.

برداشت: وقتی مغزها درون استخوان‌ها به شیرینی نیشکر می‌رسند، این به دلیل خوشی و رضایت ناشی از وجود توست که مانند دانه‌های شکر دلنواز و دل‌چسب است.

برداشت: خجالت زیبایی چهره‌ات باعث می‌شود که دیگران نتوانند به تماشای تو بپردازند. مثل اینکه وقتی دست به آب می‌زنیم، گلچینی از غنچه‌ها از باغ تو خارج می‌شود و زیبایی‌ات را بیشتر درخشان می‌کند.

برداشت: غبار چشم‌ها به خاطر زیبایی خط تو به زلالی یاقوت و عطر ریحان شده است.

برداشت: زندگی مانند موجی است که به سرعت می‌گذرد و فقط کسانی که دلشان زنده است و به افکار تو توجه می‌کنند، می‌توانند از آن بهره‌مند شوند.