غزل شمارهٔ ۶۴۵۷

برداشت: نگاه او به قدری گرم و پرنور است که مانند آفتاب می‌تابد و از درخشندگی چهره‌اش، موهایش به مانند آتش می‌درخشد.

برداشت: شبیه بوی گلی که از برگ‌های خود بیشتر نمایان می‌شود، نور چهره او نیز از پس پرده بیشتر آشکار می‌گردد.

برداشت: در آغوش نسیم، کمی عطر جمع شده است که بوی پیراهن یوسف را از شرم او به مشام می‌رساند.

برداشت: هیچ‌کس با هزاران تلاش نمی‌تواند بر دل خود تسلط یابد، همزمان که سرو در هنگام راه رفتن، قامت دلپذیر خود را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: به خاطر شرم و خجالت، هلال ماه به زحمت می‌چرخد، حتی اگر آفتاب پرخنده از کنار او بگذرد.

برداشت: زمانی که مژگان زیبا و دلربا زیر و رو شود، تمام جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و همچون چاقویی تیز، قدرت و تسلطی ایجاد می‌کند که می‌تواند هر چیزی را تسخیر کند. غمزه و ناز او جادوگری خاصی دارد که همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: هر کسی که زخم و مشکلاتی دارد، پیوسته در حال گشت و گذار در خیابان‌های بهشت است.

برداشت: این بیت به این معناست که عشق و امید به مانند گلی است که در میان دو جهان می‌درخشد و با زیبایی و ظرافت خود، انسان‌ها را به شگفتی وادار می‌کند. از طرفی، خم ابروی محبوب به قدری زیبا و جذاب است که می‌تواند همه چیز را تحت تاثیر قرار دهد، حتی لحظات خواب و آرامش را. به تعبیر دیگر، زیبایی و جذابیت محبوب باعث می‌شود که امید و انتظار در دلها زنده بماند.

برداشت: در دامن گل شبنم وجود ندارد، زیرا وقتی که گل روی تو را دید، از شرم آب شد و این موضوع باعث شد که گل به زانو بیفتد.

برداشت: چگونه می‌توان چشم صائب را به دور او دوخت؟ ستاره در چشم او غبارش را پاشید.