غزل شمارهٔ ۶۴۵۲

برداشت: هر کسی که دلش از عشق و زیبایی معشوق متاثر و نرم شده باشد، مانند شبنمی در باغ بهشت می‌شود که ناشی از پاکی و صفای چشم اوست.

برداشت: هر کسی که به مقام و جایگاه بالا رسیده باشد، می‌تواند با سر بلندی از زیورهای بهشت برخوردار شود.

برداشت: نخستین باده‌ای که به من می‌دهد انرژی و نشاط، از شادی عمیق ناشی از اشک‌هایم است. این احساس خوشحالی مانند شراب تازه‌ای است که درون جام من جاری می‌شود.

برداشت: برای درک عمیق عشق، باید از حیرت و شگفتی بهره‌مند شوی؛ در غیر این صورت، نخواهی توانست آن را به‌خوبی درک کنی و دچار ناتوانی در فهم آن خواهی شد.

برداشت: ناتوانی که به خاطر افتادگی و مشکلات به کمک او آمده، در نهایت به مانند حمله‌ای شدید از طرف چیزهای کوچک و بی‌اهمیت به چشم می‌آید.

برداشت: من سالکِ راه خرابات هستم که هر کس قطره‌ای اشک بر زمین پاک او بریزد، آن زمین را گوهر می‌سازد.

برداشت: اینطور که معلوم است، وقتی یار خوشگل و رام از باده سرمست است، دل بی‌خیال او چه زمانی به یاد عاشقان خواهد افتاد؟