غزل شمارهٔ ۶۴۵۰

برداشت: صورت آتشین و جذاب او چنان جذاب است که دل را به تپش درمی‌آورد و هم‌چون آینه‌ای می‌شود که احساسات درون را نشان می‌دهد. این زیبایی و شگفتی همچون یک مرکز پرگار عمل می‌کند و حیرت و شگفتی را به وجود می‌آورد؛ و به این ترتیب، به مانند جیوه‌ای است که در حال نوسان و حرکت است.

برداشت: در این بیت شاعر به رفتار شخصی اشاره می‌کند که در عین مسلمانی، ناخوشایندتر از وضعیتش عمل کرده و به گونه‌ای نامناسب به مقدسات نزدیک شده است. دل او مانند قندیلی است که می‌لرزد و از عواطفی که درونش وجود دارد، خبر می‌دهد. این دل در محراب، جایگاه عبادت و نزدیکی به خداوند، تحت تأثیر این شخص دچار تزلزل و لرزش است.

برداشت: جواهری را که در محبت من زیبا و ارزشمند شده است، هر دایره‌ای که به دور آن شکل بگیرد، به مانند انگشتری از سنگ زینتی خواهد بود.

برداشت: نوری که از ماه می‌تابد، ویرانی‌های قلب من را روشن کرده است. سینه‌ام پر از درد و زخم‌هایی است که مانند کتان نرم و لطیف به نظر می‌رسند. مهتاب نیز از این نوره درخشیده است.

برداشت: گل در برابر لاله، چه ارزشی دارد، چرا که لاله در صبحگاهان با رنگ خود، از خون شفق سیراب می‌شود و خورشید تابان عالم از آن بهره می‌برد.

برداشت: زیبایی او که دل‌ها را می‌سوزاند، هر چند در پشت صد پرده پنهان باشد، در چشمان من به مانند خطی از سرمه نمایان شده و خواب‌هایم را تحت تاثیر قرار داده است.

برداشت: در عشق و دل، صحبت کردن بی‌انصافی است؛ چرا که صاحب خانه و وسایل او از خود او سرچشمه می‌گیرد.

برداشت: عشق باعث شده تا معشوق مانند خورشیدی روشن در میان ابرها پنهان شود و من نتوانسته‌ام به او نگاهی بیندازم یا از او آبی بگیرم.