غزل شمارهٔ ۶۴۴۹

برداشت: عشق مانند یک پادشاه است و زمین میدان نبرد اوست. آسمان نیز به جای چمن، به بازی چرخیده و بزرگ‌ترهای جهان مانند توپ در این بازی سرگردان هستند.

برداشت: جهان به واسطه زیبایی ازل همچون چهره‌ای زیبا آراسته شده است و هر چشمی که در این زیبایی غرق شود، بهشت را در خواهد یافت.

برداشت: از آسمان افرادی که به راحت‌طلبی معروف هستند، توقع نداشته باش که مقام و منزلت بالایی داشته باشند. یوسف، که معروف به زیبایی و شخصیت خاص است، پیراهنش را از چاه برمی‌دارد، یعنی مقام و اهمیت او در زادگاه و شرایط سختی به دست آمده است.

برداشت: اگر به این شکل در نظر گرفته شود که چرخ کمان به دور خواهد آمد، خنده‌ای که با سوفار همراه است، غنچه‌ای را به شکل پیکان درون خود خواهند داشت.

برداشت: جهان مانند دریایی است بی‌کران و خون‌خوار، جایی که آب و خاک در آن وجود دارد. این دریا همیشه در حال طوفان است و دلیل آن، رطوبت‌های آسمانی است که به طور مداوم بر آن تأثیر می‌گذارند.

برداشت: پس از سال‌ها زندگی آسان، اگر کسی با دست‌گیری و نیکی به او لقمه‌ای بدهد، مثل این است که در درون آن استخوان خشک، منت و احسانی پنهان شده است.

برداشت: از باغی که من دارم، انتظار خوشی و لذتی نیست، جز نمایان شدن زخم‌هایی که ناشی از لبخند یک شخص شاداب است.

برداشت: در بازار زندگی، آبی وجود دارد که در آن هر فرد به نوبت خود را می‌بیند و نمایان می‌کند.

برداشت: اگر در آسمان، دشمنی وجود نداشته باشد که نور را ببیند، پس از چه چیزی صحبت می‌کنیم که در تیرگی چشمه جانوری وجود دارد؟

برداشت: زمانی که دل انسان از چشم و هم چشمی‌ها و وابستگی‌های دنیوی پاک شود، مانند صدفی می‌شود که درونش الماس و گوهر وجود دارد. در این حالت، احساسات و زیبایی‌های درونی فرد به وضوح نمایان می‌شود، دقیقاً مثل قطره بارانی که در دل این گوهر می‌درخشد.

برداشت: اگرچه دریا درب‌های چوبی منع ندارد، اما باز هم دست‌های زیادی با انگشتان مرجانی در آن وجود دارد.

برداشت: دل غمگین صائب در محدودیت‌های جسمانی‌اش، مانند صدفی است که در تنگی خود، گوهر را به حرکت درمی‌آورد.