غزل شمارهٔ ۶۴۴۶

برداشت: من چون در بهشت قرار دارم و به یاد او از هیچ خواسته‌ای بی‌نیازم، دیگر نیازی به آرزوی بهشت زیبا ندارم.

برداشت: چون سرو آزاد و رها، بر کسی که سایه‌اش همچون شمشاد بر او بیفتد، تاثیرگذار خواهد بود.

برداشت: قدرت ظلم او فراتر از توجه و حسایت است و وای بر کسی که از ظلم او شکایت می‌کند.

برداشت: انسان بیچاره به خاطر یک اشتباه ساده که در بهشت انجام داد، مثل دانه گندم دل فرزندانش شکسته شد.

برداشت: هر کسی که در کوه است و به او کمک می‌شود، می‌تواند آسمان را با چنگ زدن به خاک، به زانو درآورد.