غزل شمارهٔ ۶۴۳۸

برداشت: ای خط زیبای تو، راهنمای کسانی هستی که در عشق سوخته‌اند و لب‌های زیبایت، درمانی برای دردهای آنان است.

برداشت: خواب نرم و آرامش‌بخش، به خاطر سختی و زحمت‌های کسانی که رنج می‌کشند، به طرز قابل توجهی دچار مشکل و آسیب می‌شود.

برداشت: آب تلخ، کار گلاب را در خوشنودی سوختگان مختل می‌کند.

برداشت: دل مانند آیینه‌ای است که زیبایی چهره افرادی را که داغ عشق را بر دل دارند، به نمایش می‌گذارد.

برداشت: مژه‌هایت از نور ملاقات سوختگان، همچون آفتاب می‌سوزد.

برداشت: کاه از دانه جدا می‌شود، مانند چهره‌ای که بر اثر سوختن، رنگ کهربا را به خود گرفته است.

برداشت: نقش امید بر روی گرده زمین می‌زند، مانند واگن‌هایی که در آتش سوخته‌اند.

برداشت: کسی که دستش خالی است و چیزی برای تقدیم ندارد، نباید از درگاه الهی ناامید شود، زیرا دعای کسانی که از دل سوخته‌اند، به نتیجه می‌رسد و مورد پذیرش قرار می‌گیرد.

برداشت: زیبایی خال روی تو باعث اطاعت و تسلیم بدون ریا و خود را باخته گان می‌شود.