غزل شمارهٔ ۶۴۳۳

برداشت: مدتی را از لذت‌های راحت خواب دوری کن و در دنیای ناشناخته خود، خودت را با نام و عنوان جدیدی معرفی کن.

برداشت: کار دنیا هیچ‌گاه کامل نمی‌شود و انسان باید تمام عمرش را صرف کند تا به کمال برسد.

برداشت: عشق و آرزوی زندگی ابدی هیچ‌گونه ضرری ندارد، بنابراین عمر گرانبها را به طور مداوم در این مسیر صرف کن.

برداشت: انسان نمی‌تواند در یک دنیای تکراری زندگی کند و برای خود سامان بدهد، بلکه باید به دنیای جدید و متفاوتی روی آورد.

برداشت: از صحبت افراد پست و بدجنس دوری کن، زیرا زمان بسیار ارزشمند است و باید آن را به افراد محترم و باکرامت اختصاص دهی.

برداشت: از بندگی به مقام سلطنت راهی مشابه فاصله‌ای که بین کف دست یک انسان آزاد و مالکیت او وجود دارد، می‌باشد. اگر خود را پیدا کنی، می‌توانی به مقام بلندتری دست پیدا کنی و خود را از قید و بند آزاد کنی.

برداشت: وقتی که از ما دور هستی، ساقی به آخر می‌رسد و باده ما را به دور خود می‌چرخاند مانند خط دور جام.

برداشت: نمی‌خواهم در این میخانه، ساقی فقط یک قدح نیمه پر برای من بیاورد. هرگاه ماه نو می‌آید و می‌درخشد، من دلم می‌خواهد که ماه کامل را ببینم و از تمام زیبایی‌اش بهره‌مند شوم.

برداشت: هرگز از تلاش و پشتکار خود دست نکش، زیرا مانند صائب، می‌توانی بر اسب آسمان مسلط شده و آن را با خود مطیع کنی.