غزل شمارهٔ ۶۴۲۶

برداشت: به آن ابروی خوش‌خمیده نگاهی بیفکن، اما مواظب باش که به فریب آن دزد که در کمین نشسته، نزدیک نشوی.

برداشت: در جان بی‌تاب، دیگر حوصلۀ تحمل نیست و دل مانند اوراقی درهم‌ریخته، به هم ریخته است. تو آن کسی هستی که می‌توانی این وضعیت را نظم بدهی و آن را به سامان برسانی.

برداشت: دزدان در دل شب به سرقت می‌پردازند، پس در دوری از خطی که خال روی یارت است، احتیاط کن.

برداشت: از خواسته‌ها و آرزوهای خود دست بردار و از وابستگی‌ها رها شو، چون امواج دریا که به خطرات نزدیک می‌شوند، تو هم با شجاعت به سمت چالش‌ها برو.

برداشت: اگر بخواهی در دنیا مقام والایی داشته باشی و به سلطنت برسی، باید مثل یک گوهر از اندک چیزها راضی باشی و قناعت کنی.

برداشت: در دستان خاک، آن گوهر ارزشمند جا نمی‌گیرد، حتی اگر عارفی از کنار کعبه و معبد بگذرد.

برداشت: در این باغ، کمتر می‌توان درخششی بیشتر از شبنم داشت، برای اینکه از روزن خورشید، مجالی برای نور دریافت کنیم.