غزل شمارهٔ ۶۴۲۲

برداشت: بدون آب، دُرّ (گهر) زیبایی نمی‌تابد و از تماشای آن، دهان ساغر (جام) باریک نمی‌شود.

برداشت: تا زمانی که در دل صیاد، آرزوی شکار وجود دارد، فکر فرار و ناامنی از ذهن آهو نخواهد رفت.

برداشت: زمانی که تیر از نظر دور می‌شود، مانند آن است که خداوند به دنبال چیزی است که دیده نمی‌شود و آن سرو زیبا در حال حرکت است.

برداشت: دانش و شناخت ما بدون ناآگاهی امکان‌پذیر نیست و خواب و آرامش ما به خاطر غفلت‌ها و بی‌توجهی‌ها دچار اختلال می‌شود.

برداشت: طولانی بودن سفر عشق ناشی از دلتنگی ماست، اگر این نشانه‌های دلتنگی از بین بروند، این مسیر هم کوتاه‌تر خواهد شد.

برداشت: عشق به ما آرامش نمی‌دهد و دل ما نمی‌تواند از تپش بازایستد، حتی اگر به وصال برسیم.

برداشت: تاسف و افسوس می‌زنم که همچون شمعی در این جمع، عمرم به پایان رسید و با حرص و حسرت، زمان را چشیدم.

برداشت: اگر صاحبان دل از سرنوشت زودرس نترسند، پس گل‌های این باغ از چیده شدن نخواهند ترسید و نلرزند.

برداشت: چرا سخن من هرگز زیبا و خوشایند نمی‌شود، در حالی که در دلم احساس تلخی دارم؟ گویا شنیدنش برام به اندازه زهر دردناک است.

برداشت: وقتی صائب به بیان سخنانش می‌پردازد، آنچنان شیرینی و قدرتی دارد که همانند شیران در دشت به گشت و گذار می‌پردازند.