غزل شمارهٔ ۶۴۱۹

برداشت: احساسات و توجهات ما مشابه یک جریان آشفته هستند، و افکار ناواضح، نشانه‌هایی از نگرانی و دلهره به شمار می‌آیند.

برداشت: رشته‌ دوستی و محبت به اندازه دانه‌های تسبیح است که جمعیت را کنار هم نگه می‌دارد، حتی اگر سرها و دل‌ها پریشان باشند.

برداشت: دل من از یاد آن معشوق داغ و غمگین است، مانند سکه‌های هر شهر که از زردی و زیبایی درهم و برهم هستند.

برداشت: من در اندیشه و خیالاتم به سر می‌برم و وضعیت ذهنی‌ام به اندازه‌ی زلف‌های اسمت نامرتب و بی‌سامان است.

برداشت: در این دشت مثل تیرکی که بچه‌ها با آن بازی می‌کنند، تا کی می‌توان سفرهای پر دردسر را ادامه داد؟

برداشت: متأسفانه، مانند آینه که از عدم آگاهی متاثر است، بینایی ما نیز به خاطر تصمیمات گیج‌کننده و ناپایدارمان تحت الشعاع قرار گرفته است.

برداشت: صائب، نگران نباش از وجود آدم‌های بد در اطرافت. عمر تو فقط یک لحظه است و نباید از رویدادهای آشفته و بی‌ثبات زندگی تو را به هم بریزد.