غزل شمارهٔ ۶۴۱۸

برداشت: حیرت‌زده‌ها نمی‌توانند خواب آرامی داشته باشند، مانند آبی که در ساغر گوهر قرار نمی‌گیرد و همیشه آشفته است.

برداشت: آبی است که در آن تصویر گل ریحان بهشتی نمایان است و از تفکر تو، آن آبی به دل می‌نشیند و خواب را به هم می‌زند.

برداشت: در دایره ماه، همچنان که پرده‌ای وجود دارد، هرچند که نور ماه ممکن است نامنظم و پراکنده باشد.

برداشت: وقتی نور یک‌دست و واحدی وجود دارد، کثرت و تعدد روزنه‌ها نمی‌تواند بر آن تأثیر بگذارد. همچنین، اگر چیزی از جوهر و اصل خود دور شود، دیگر نمی‌تواند به حالت اولیه و شفاف خود برگردد.

برداشت: وقتی که آینه از انعکاس تصویرش به هم می‌ریزد، دل نیز از دیدن جمعیت و شلوغی دچار آشفتگی می‌شود.

برداشت: در چادر دریا، گرد و غبار یتیمی به وجود می‌آید که در مسیر سیلاب به هم ریخته و آشفته می‌شود.

برداشت: ما در چه وضعیتی هستیم که دریا از جستجوی آن گوهر نایاب پر از موج و بی‌قرار شده است؟

برداشت: مواظب باش که به دل خود راهی به شادی‌های گذرای دنیا ندهی، زیرا این شادی‌ها می‌توانند همچون خنده‌ای غنچه را از لطافت و طراوت خود بیندازند و به حال نگران و آشفته‌ای دچار کنند.

برداشت: در روز قیامت، هیچ دلی نمی‌تواند جمع و سامان بگیرد اگر که به خاطر دوری از دوستانش آشفته و ناراحت باشد.