غزل شمارهٔ ۶۴۱۶

برداشت: آسمان دل مستان، که از کینه و حسادت خالی است، به وضوح و صفا دیده می‌شود و بر اثر کدورت‌ها و ناملایمات دچار زنگ‌زدگی نمی‌شود؛ زیرا این دل‌ها همچون آیینه‌ای پاک و روشن هستند.

برداشت: در آینه، هر تصویری که نادرست باشد، به صورت صحیح نمایش داده می‌شود. این به این معناست که عشق و محبت می‌تواند در قلب کسانی که کینه ندارند، به خوبی و به درستی جای بگیرد.

برداشت: اگر آینه از خاکستر نور بگیرد، سینه‌ی مستی که از درد کشیده صاف و پاک خواهد شد.

برداشت: در باغ یکپارچگی، نمی‌توان گلی با زیبایی خاص پیدا کرد؛ زیرا در روزهای مختلف، مانند شنبه و جمعه، حال و هوا و رنگ و بوی مستان متفاوت است.

برداشت: در ناحیه‌ای که غزالان زندگی می‌کنند، بوی خوش مشک وجود دارد. بنابراین، نباید از پوشش و لباس پشمینه مسافران و خوش‌گذرانان غافل شد.

برداشت: گنجینه‌ای که ارزشمند است، شایسته صبر و تحمل در برابر دریاهاست. هر قلبی نمی‌تواند راز و رمز این گنج را درک کند و به رموز آن پی ببرد.

برداشت: جامی که در آن می‌توان حقیقت و رمز و راز جهان را مشاهده کرد، در دل عاشقان و شیدایان وجود دارد.

برداشت: درخشندگی و تلالو خورشید نمی‌تواند به شبنم آسیب بزند؛ بنابراین، ای نگهبان، دل خود را از کینه‌ی مستان پاک کن و صاف نگه‌دار.

برداشت: زیبایی‌ای که بر پایه انصاف نیست، بی‌فایده است، مانند شب آدینه برای مستان.

برداشت: افراد باهوش و دانا را بشناس، زیرا حضور نیکو و تأثیرگذار آن‌ها می‌تواند باعث تغییر و بهبود محیط اطراف شود و حتی می‌تواند زیبایی‌ها و صفات خوب دیگران را نمایان کند.