غزل شمارهٔ ۶۴۱۰

برداشت: به زیبایی و جلوه صورت دلبر نگاه کن، اگر در روز نتوانستی ستاره‌ای ببینی، حالا بیا و زیبایی او را تماشا کن.

برداشت: او بدون توجه به من، به دیگری می‌نگرد، در حالی که من در ادعای خود به چیزی می‌اندیشم که او باید به آن توجه کند.

برداشت: هنگامی که از حال بیمار می‌پرسی، طبیعی نیست که خود او را از نزدیک ببینی. گاهی بهتر است به جای دیدن او، از دیدگاه خودت به او نگاه کنی.

برداشت: تا کی می‌خواهی به دیگران وادار شوی؟ گاهی حتی به اشتباه هم می‌توان کسی را که آشناست دید.

برداشت: با زیبایی و قامت تو، سرو نیز به خود می‌بالد و به خاطر تو به رقابت برخاسته است. به ترکیب و زیبایی‌ات نگاه کن و اندام زیبا و دل‌انگیزت را ببین!

برداشت: دوست من، اول به عواقب کارهای خود دقت کن و از احساس پشیمانی دوری کن.