غزل شمارهٔ ۶۴۰۸

برداشت: از بدن شرمگین و خجالت گناه، جان مانند تیر کج و منحرف از کمان بیرون می‌رود.

برداشت: حرص و طمع کهن نمی‌تواند با نصیحت و دارو درمان شود؛ این بیماری تنها به وسیله مرگ از بین می‌رود و از وجود انسان خارج می‌شود.

برداشت: اگر خون من را به سگان ببخشی، من خاک خودم را حلال می‌کنم و از این درگاه مرا بیرون نریز.

برداشت: بوی خوش عطر پیراهن یوسف هنوز در فضا باقی مانده، حتی اگر او از این کاروان رفته باشد.

برداشت: چرا باغ از یاد ما می‌رود؟ اگر باغبان ما را از باغ بیرون کند، چه خواهد شد؟

برداشت: باید مانند شبنم که در زیبایی و صبر است، انتظار بکشیم و دریابیم هر غنچه‌ای که شجاعت کند و صحبت کند، رازهایش را افشا خواهد کرد.

برداشت: حیات و سرنوشت او به خطر افتاده است؛ چرا که در میدان جنگ و خطر، به دلایل خاصی از منزل و مکان امن خود بیرون آمده و با اراده‌ای قوی در تلاش است تا به پیش برود.

برداشت: هر کسی که نتوانست با زیبایی‌های خاص تو آشنا شود، در نهایت به گونه‌ای غریب و ناآشنا به زندگی‌اش ادامه داد و از این دنیا رفت.

برداشت: تو به سیلابی اجازه داده‌ای که گنجینه‌ای از جواهرات را به غارت ببرد، و از هر دلی که از درد و غم خود رنج می‌برد، چیزی برای بیرون آوردن و تخلیه ندارد.

برداشت: وقتی که انسان در سکوت و بی‌حرکتی بماند، دلش به طرز عجیبی تشنه می‌شود و نیاز به حرفی برای زنده کردنش دارد. بنابراین، ای کاش این سنگ قیمتی را از دهانت نیاوری و بگذاری در درونت باقی بماند.

برداشت: آه من در حلقه‌های زلف تو می‌پیچد و به نوعی به خودم برمی‌گردد، گویی که این احساس از آسمان برخاسته و بیرون آمده است.

برداشت: در دنیای پر از مشکلات و پیچیدگی‌ها، عشق نمی‌تواند به راحتی به خواسته‌هایش برسد و عقل چگونه می‌تواند از این وضعیت نجات پیدا کند؟

برداشت: زمانی که عمر انسان به شصت سال رسید، باید از دل خود برگردد و به زندگی و کارهای خود بیشتر توجه کند، چون مانند تیری که از کمان رها می‌شود، زمان به سرعت می‌گذرد و فرصتی برای جبران نیست.

برداشت: در جمعی که دل‌ها و محبت‌ها حضور ندارد، نیازی به آوردن آیینه نیست، زیرا نشان دادن صفای دل در آنجا بی‌معناست.