غزل شمارهٔ ۶۴۰۴

برداشت: گفتگوی من بسیار حساس و لطیف شده است، به‌طوری که حتی از رگ جان هم نازک‌تر است؛ زمانی که به جوی من نزدیک می‌شود، فضا دچار تغییر می‌گردد.

برداشت: آسمان پست، روزی‌اش را مشخص کرده و هر بار که من گریه می‌کنم، مثل اینکه گره‌ای در گلوی من می‌افتد.

برداشت: به خاطر حرص و ولع زیادی که دارم، وضعیت‌ام همچون امواجی شده که به شدت به هم می‌خورد. این حرص و آرزوها باعث شده‌اند که من بیشتر از قبل دچار ناکامی شوم.

برداشت: از دامن صدف چه غبار از دلم می‌رود؟ آیا دریا می‌تواند غبار یتیمی را از چهره‌ام پاک کند؟

برداشت: زمانی که کودک بودم، قوت و شجاعت را از شیر نوشیدم، اما حالا بر اثر پیری و تأثیرات زندگی، موهای من سفید شده است.

برداشت: در محیطی که امواج به شدت در حال نوسان هستند و وضعیت نامعلوم است، چگونه می‌توان به درستی به خواسته‌ها و آرزوهایم دست یابم؟