غزل شمارهٔ ۶۳۹۰

برداشت: دل من هیچ وقت نتوانسته است با صحبت‌ها و شنیدنی‌ها باز شود، زیرا هیچ کلیدی نتوانسته قفل آن را باز کند.

برداشت: من از آتش و جرقه‌های خود در سنگ خبر می‌دهم که در آسمان حتی یک ستاره هم به چشم من نمی‌آید.

برداشت: با تیغی که دستم است، حساب و کتابم را از دنیای مادی و خاکی پاک کرده‌ام؛ وقتی که روی خود را شستم، حقیقت من و دلم آشکار می‌شود.

برداشت: مردان زیادی از جهت تلاش و اراده کوتاه آمده‌اند، اما تو مراقب باش که از نیروی پنهان من غافل نشوی.

برداشت: ابر سیاه نشان‌دهنده‌ی بروز مشکلات و فتنه‌هاست. از این رو، نباید به آرامش ظاهری دل خوش کرد، زیرا ممکن است چشم سفید من، که نماد خطر یا آسیب‌پذیری است، به تو آسیب برساند.

برداشت: این شعر به این معناست که این غزل، سخنی است که مسیحای زنده‌دل بیان کرده و نشان می‌دهد که این مردم لایق درک و فهم آن نیستند.