غزل شمارهٔ ۶۳۸۵

برداشت: هرگز بی‌دلیل و بی‌فکر صحبت نکن، مانند طوطی که فقط حرف می‌زند و شیرینی کلامش بی‌معناست. اگر آیینه به سخن بیافتد، یعنی اگر خودت را در آینه ببینی و بازگو کنی، بهتر است که سکوت کنی.

برداشت: هرگز به فکر نکن که برای خودت زینتی بسازی که آخرش به آراستن دستار صبح و در پایان به مانند کفن برای خودت تبدیل شود.

برداشت: دوستی را با کسانی که قامت بلندی دارند برقرار کن و از حسرت چمن نگو.

برداشت: به خاطر تلاش و کوشش برای رسیدن به نام و اعتبار، ارزش‌های معنوی و مادی را نباید فراموش کرد. همچنین نباید از مسیری که به سوی موفقیت و مقصد نهایی می‌برد، دور شد.

برداشت: کاخی که از نور تابش و درخشندگی ساخته شده، در نتیجه غم و اندوه قلبی، تاریک و غم‌انگیز شده است. نگذار چنین حالتی به وجود آید.

برداشت: دشمن خود را شکست بده و به خاطر انتقام، خودت را نابود نکن. مانند کوهکن، هرگز خود را در این راه از پا نینداز.

برداشت: در چشمانت، ستاره‌هایی از شوق و اشتیاق می‌درخشند. دیگر بیشتر از این در این سرزمین غریب، انتظار نکش!

برداشت: نگران نباش و حیا نکن، چون گل نرگس هم به تو نگاه می‌کند. با شهامت و بدون ترس به دنیای زیبایی‌ها و چمنزار نگاه کن و خودت را آزاد بگذار.