غزل شمارهٔ ۶۳۸۳

برداشت: از خودت بیرون نرو و به فکر سفر نباش. این مسیر را با پای خودت طی کن و سر به بیراهه نزن.

برداشت: در جایی که ابرهای سرخ به صورت موجی درآورده‌اند، لازم است که ذهن خود را از افکار بی‌پایه و واهی دور نگه‌دارید.

برداشت: اگر گوهر نتواند از سختی سنگ خود را آزاد کند و ارزش خود را نشان دهد، چه فایده‌ای دارد؟ تا جایی که می‌توانی با انسان‌های بدخلق و ناپسند درگیر نشو.

برداشت: هدف کار بنده به مأمور چه مربوط است؟ در امور حق، به موضوعات خیر و شر نپرداز.

برداشت: هر کجا که درد و رنجی وجود دارد، ممکن است شادی و زیبایی نیز به شکلی دیگر نمایان شود. بنابراین، ای کسی که ضعیف هستی، احتیاط کن و از زخم‌های دیگران عبرت بگیر.

برداشت: سفر کردن با دوستان همدل و صمیمی می‌تواند باعث سود و بهره‌وری باشد، اما باید حواستان باشد که با کسانی که همفکر نیستند، سفر نکنید.

برداشت: معشوقی که زیبایی تازه‌ای دارد، نشان‌دهنده آزادی از غم‌هاست. در باغی که درخت سرو وجود نداشته باشد، نباید به آنجا وارد شوی.

برداشت: ای زاهد خشک و بی‌عاطفه، دل خود را از عشق و محبت خالی نکن و به مشکلات زندگی توجه نکن.

برداشت: اگر نمی‌خواهی اشک‌ سوزان از مژه‌ات بریزد، به روی آفتا‌ب‌رخان  نگاه نکن.

برداشت: در درون خودت تمامی خواسته‌ها و آرزوهایت را بیاب، زیرا نیازی نیست که برای دستیابی به آن‌ها به بیرون از خود سفر کنی.