غزل شمارهٔ ۶۳۸۲

برداشت: این بیت به این معناست که از غرور و خودپسندی خود بکاه و خود را ساده و بی‌ریا ببین. به دنیا با نگاه فروتنانه‌تری بنگر و به سمت آگاهی و حقیقت حرکت کن.

برداشت: مدتی مانند مور که به خدمت‌گزاری مشغول است، وقتی این کار را رها کند، دیگر از روی دست سلیمان بالاتر نمی‌رود و به مقام و مرتبه‌ای نمی‌رسد.

برداشت: ای خورشید، شبنم من در دلیلی برای سرپا ایستادن و پیشرفت نیست. خواهش می‌کنم به من که افتاده‌ام کمک کن.

برداشت: احسان و لطف دیگران به اندازه‌ای که در دل هر فردی جا دارد، قابل قبول و اثرگذاری است. تلاش کن تا دل خود را برای پذیرش این محبت‌ها باز کنی.

برداشت: در دامان زمان و چرخش روزگار زندگی نکن و به‌طور شجاعانه از بلندی‌ها و سختی‌ها عبور کن.

برداشت: به پرنده‌ای سبکبال سوار شو و اراده‌ات را به کار بگیر تا خورشید را از آن دسته آسمانی پایین بیاوری.

برداشت: هیچ‌کسی از زیبایی و لذت‌های زندگی کم نگذاشته است، پس بهتر است که همه‌یت را در راه شادمانی و سرور صرف کنی.

برداشت: تا زمانی که همچون سبوی دلخواهی برای دوستان خراباتی بشوی، مدتی به یاری هر کسی که در سختی افتاده است بشتاب.

برداشت: دوستی خوب و زیبا، گاهی می‌تواند موجب آسیب و نابودی افراد ساده‌دل شود. بنابراین، بهتر است انسان‌ها تا جایی که می‌توانند، خود را ساده و صادق نگه دارند تا از خطرات ناشی از دوستی‌های پرعمق و پیچیده در امان بمانند.