غزل شمارهٔ ۶۳۸۱

برداشت: دل خود را از گناه پاک کن و به آرامش برسان. به مینا و جام، خاک سیاه بریز و آن‌ها را دور بینداز.

برداشت: به اندازه‌ای از لذت و شادی حیات بهره‌مند شو که همچون رعد و برق احساس نشاط کنی. اگر می‌خواهی همیشه در شادی و خوشی باشی، باید از چیزهایی که تو را به دردسر می‌اندازند و از خوشی دور می‌کنند دوری کنی.

برداشت: اگر می‌خواهی همچون شعله‌ای درخشان و نورانی در زندگی‌ات بدرخشی، باید در برابر هر مانع و مشکلی که سر راهت قرار می‌گیرد، ایستادگی کنی و با قدرت و اراده پیش بروی.

برداشت: آب حیات در تاریکی‌ها قرار دارد، پس ای کاش مانند شمعی در شب‌ها بایستی و مقاومت کنی.

برداشت: وقتی به آزادی قدم نهادی، با آرامش و راحتی در بهشت زندگی کن و از آن لذت ببر.

برداشت: زیر سایه زلف ناامیدی، چهره امید وجود دارد؛ هرجا که دل تو احساس راحتی و آرامش نکند، در آنجا اقامت نکن.

برداشت: آب حیات، که باعث بقای دولت‌هاست، در واقع نام نیک و یاد خوب این حکومت کوتاه‌مدت است؛ بنابراین، سعی کن که این نام نیک را برای مدت بیشتری حفظ کنی.

برداشت: هرچند که صدای تو می‌تواند دل‌ها را به درد بیاورد، ای مرغ خوش آواز، از نگاه تله‌ها دوری کن.

برداشت: ما زندگی و زحمات خود را برای تو نثار کرده‌ایم؛ می‌خواهی آنها را در شیشه نگه‌داری یا در جام بریزی، به خودت بستگی دارد.

برداشت: جشن و شادمانی ما بدون شراب، مثل بوسه‌ای ناتمام است. بیا و لذت ناقص ما را کامل کن.

برداشت: اگر می‌خواهی که زیبایی‌ات در زیر نور محبت آشکار شود، باید از سخنان حکیمانه و آموزنده پیروی کنی.