غزل شمارهٔ ۶۳۷۵

برداشت: درخشش و شکوه خود را مانند آفتاب و ماه افزایش بده و با اراده و تلاش، مسیرهای دشوار را آسان کن.

برداشت: این مسیر طولانی بیشتر از یک فریاد نیست. ای کسی که کمتر از آتش هستی، صدای بلندی از خودت به گوش برسان.

برداشت: از شوقی که به دیدار تو دارم، مثل جوی آبی که از دل نی بیرون می‌ریزد، خون می‌خورم. این شوق مرا به صورتی شیرین و لذت‌بخش در سفر به سمت تو بدل می‌کند.

برداشت: این مکانی است که هر چیز زشت و ناپسند تو را به چیزی خوب و دوست‌داشتنی تبدیل می‌کند.

برداشت: این ناخنی که بر دل ما فشار می‌آوری، برای آزمایش است؛ پس با دل سنگی خود، آن را تحمل کن.

برداشت: ای کسی که می‌توانی سنگ را زیبا و باارزش ببینی، بخت و روزگار مرا با یک نگاه کوچک به خوشبختی برسان.

برداشت: همیشه باید مراقب باشی که از خطرات بزرگ دوری کنی، ولی در عین حال، باید به خطرات کوچک‌تر هم توجه داشته باشی؛ چرا که گاهی اوقات خطر در جاهایی که کمتر انتظارش را داری وجود دارد.

برداشت: دو کونا در آستین تو به گونهٔ نقدی است، اگر می‌خواهی بختی بلند و نیکو داشته باشی، باید دست دراز کنی و تلاش کنی.

برداشت: هر فردی بر اساس تلاش و اراده‌اش نتیجه‌ای به دست می‌آورد. تو هم برای رسیدن به خواسته‌هایت، دل و روح خود را آماده کن.