غزل شمارهٔ ۶۳۷۰

برداشت: دل‌های صاف و بی‌آلایش مانند آینه‌ای بودند که زیبایی را منعکس می‌کردند، اما نگاه حسود و بدخواه باعث شد که در آن دیار، آثار زیبایی کمتر دیده شود.

برداشت: این بیت به معنای این است که طبیعت انسان با هوس و تمایلاتش باعث می‌شود که به دنبال زیبایی‌ها و جذابیت‌های خاص برود، حتی اگر این جذابیت‌ها ناشناخته یا متعلق به سرزمینی دیگر باشند. این گرایش به دنبال زیبایی، نشان‌دهنده میل به تجربه چیزهای نو و مختلف است.

برداشت: در اینجا به این نکته اشاره شده است که وقتی سلطنت و قدرت ظاهری و نخوت شاهان به خود می‌گیرد، زیبایی و شگفتی چیزها در دوردست‌ها بیشتر و بیشتر نمایان می‌شود. به نوعی، هر چه قدرتمندان در خود افتخار و خودبزرگ‌بینی داشته باشند، زیبایی و جذابیت دنیا نیز به طرز شگفت‌انگیزی افزایش می‌یابد.

برداشت: من مانند خطی زیبا و درهم، پیچیدگی و رمز و رازی دارم که با نگاهی به آینه‌ای صاف و بدون گرد و غبار، زیبایی‌ام به وضوح نمایان می‌شود.

برداشت: حسن و عشق از یکدیگر جدا نیستند و نمی‌توانند از هم دور شوند. زیبایی و رنگارنگی عشق ناشی از شعله‌ای است که در دل دارند، مثل لاله‌زار که نتیجه داغ عشق است.

برداشت: این شعر به زیبایی و جذابیت موی بلند و مژگان کسی اشاره دارد. گردی که در اینجا توصیف شده، به شکل ولین و آزاد موی او شباهت دارد و گویی از لشکری تشکیل شده است. همچنین، مژگان او به مثل یک صف بزرگ از زیبایی و کشش جلوه‌گر است که به زیبایی او افزوده می‌شود. نشان‌دهنده‌ی شگفتی و جذابیت این شخص است که قلب‌ها را تسخیر می‌کند.

برداشت: چشم وفا را از زیبایان دور نگه‌دار، زیرا در هر نگاه آن‌ها می‌توانند زیبایی تازه‌ای به تو هدیه دهند که همچون زیبایی بهاری دل‌انگیز است.

برداشت: شخصی مانند طلا که در زیر خاک پنهان مانده، به خاطر حسادت خود هیچ‌کس را برای نثار جانش آماده نمی‌بیند.

برداشت: کوه از طغیان سیل نمی‌ترسد، اما فریاد عاشقان چه تأثیری بر زیبایی و آرامش محبوب دارد؟

برداشت: در روزی که صائب بیدل در دام زیبایی گرفتار شد، او با صبر و عقل و هوش خود، دست خود را با خون خود شست.