غزل شمارهٔ ۶۳۶۹

برداشت: خاک به چشمانم نزن و آخرین نگاه را بر من مکن. خواهش می‌کنم به چراغ سحر دست نزن و آن را خاموش نکن.

برداشت: فردی که در زندگی یا در مسیر خود شکست خورده و به زمین افتاده است، نباید دوباره به آن وضع دچار شود. کسی که به خاطر عشق یا محبتش به تو زمین خورد، نباید با بی‌توجهی او را رها کنی و بر او پا بگذاری.

برداشت: برای سوزاندن من، یک نگاه پرحرارت کافی است؛ از سخنان آتشین خود، مرا بیشتر نسوزانید.

برداشت: نگذار بینای فریبنده‌ای که در خواب است، با ناخن به قلب دلتنگی‌ات آسیب بزند.

برداشت: این درست نیست که محبت و رحمت به عذاب تبدیل شود. از طرفی، کم‌لطفی نکن و به زیبایی‌های واقعی بی‌اعتنایی نکن.

برداشت: وقتی که شیشه به حالت شکستگی و ضعفی می‌رسد، دیگر از سنگ خبری نیست. پس لطفاً بیش از این به شیشه ما آسیب نزنید.

برداشت: اگر می‌خواهی که آسمان به تو توجه کند و حساب ویژه‌ای از تو داشته باشد، مراقب باش که بی‌احتیاطی نکن و هرگز قدمی بدون فکر و سنجش بر زمین نگذاری.

برداشت: در خلوت دل خود پناه ببر و به هیچ عنوان دروازه بهشت را نزن.