غزل شمارهٔ ۶۳۶۸

برداشت: در برابر سرنوشت الهی، هرگونه اعتراض و پرسش بی‌فایده است. تلاش کردن در مسیری بی‌پایان و بی‌هدف، نتیجه‌ای جز اتلاف وقت نخواهد داشت.

برداشت: تا زمانی که در دل خود نسبت به وضعیت کنونی نارضایتی داری، بهتر است سکوت کنی و به جای گلایه از رضایت بگو.

برداشت: با احتیاط رفتار کن تا دیگران نتوانند به تو ایرادی بگیرند و با اطمینان و بدون هیچ گونه تردیدی پیش برو.

برداشت: راحت است که از بیگانگان ناامید شوی، اما با دل پرامیدتان به آشناها ضربه نزنید.

برداشت: در آتش گداخته شده، انتظار رنگ و بویی در سفر است؛ به دامن این بی‌وفا لگدی نزن.

برداشت: قلم و استخوان من را در خاک پنهان کن و به نوشته‌ها و آثار من آسیب نزن.

برداشت: مجنون در حالی که به دامن کاروانی چنگ زده، صبرش را به همراه دارد. اما بیهوده است که در جستجوی آرزویش، ناله کند و درخواستش را به صورت قطره‌ای بگوید.

برداشت: دل‌های بسیاری از ناله‌های تو سوخته است، پس دیگر از این بیشتر سخن آشنا نگو که درد و غم را زیادتر نکن.