غزل شمارهٔ ۶۳۶۳

برداشت: مژگان زیبا و دلربای او مانند تیر به قلبم می‌نشینند و از چشمانم خون عشق سرازیر می‌شود. این تیر عشق مانند سنگی سخت است که بر دل من می‌افتد و درد و رنج ایجاد می‌کند.

برداشت: بلبلی که بال شکسته‌ام را می‌بیند، از دیدن حال من چشمانش سنگین و پر از اشک می‌شود و خون از چشمانش سرازیر می‌گردد.

برداشت: از یک ناخن شکسته چه نتیجه‌ای حاصل می‌شود، در حالی که این گره الماس نمی‌تواند با جوی خون جاری از چنگ در برود.

برداشت: چهره او مانند آتش درخشان می‌شود وقتی که از شراب بنوشد؛ مثل اینکه رنگ یاقوت را به جوی خون می‌زند.

برداشت: موهای پیوسته تو از شدت گره‌ها، چنان به نظر می‌رسد که اگر درخت شمشاد را از میان برکنی، جوی خون جاری خواهد شد.

برداشت: هر جا که ابروهای کمان‌مانند من بگذرد، قد زیبایم مانند تیر، جوی خون به راه می‌اندازد.

برداشت: دیده‌بانان زیبایی من، وقتی به سرو نازم نگاه می‌کنند، مانند اینکه از روی گل لاله خون می‌ریزد.

برداشت: دل‌های آسیب‌دیده و زخمی انسان‌ها در این دنیا مانند جوی‌های خونی است که از ناخن‌های یک پلنگ بیرون می‌ریزد.

برداشت: کشتی ما که خراب شده، در برابر دریا چه کاری می‌تواند انجام بدهد، وقتی که دریا مانند نهنگ، جوی خون را به راه انداخته است؟

برداشت: صدای غم‌انگیز تو به خاطر درد، از دل سنگ بی‌درنگ خون جاری می‌کند.