غزل شمارهٔ ۶۳۵۷

برداشت: از سمت چپ، آب تیره به جوی می‌ریزد و زیبایی نگین را نمی‌تواند سیاه کند، اما از سمت راست، رنگ سیاهی نمی‌تواند زیبایی نگین را از بین ببرد.

برداشت: هر جواهری که ارزشمند باشد، در هر مکانی که قرار گیرد، در خانه خود به اندازه‌ای اعتبار و ارزش دارد که به مانند یک نگین درخشان می‌درخشد.

برداشت: عظمت و ارزش کسی که در دیار غریب زندگی می‌کند، از وطنش بیشتر است، زیرا او مانند نگینی است که بر روی نگین دیگری نقش بسته است.

برداشت: انسان باید به خودش متکی باشد و نیازی به دیگران نداشته باشد. ارزش و خلوص او مانند یک جواهر است که نمی‌خواهد به آب و رنج دیگران وابسته شود. خودسازی و طهارت درونی او باعث می‌شود تا به شناخت واقعی خود برسد.

برداشت: از نزدیکی به معشوق، نصیب چیزی نمی‌شود مگر به تقسیم و قسمت، چرا که همچون جریان آبی از جگر خشکی که در آن نگین‌هایی پنهان است، به سختی می‌توان به رزق و روزی دست یافت.

برداشت: برای رسیدن به شهرت و نامی آشنا، باید با تلاش و زحمت بسیاری روبه‌رو شوی، همان‌طور که پشت انگشتری به دنبال جواهرش خم می‌شود.

برداشت: از بخت بد، جستجوگران نام نمی‌توانند بر چهره بیفروزند، زیرا حقیقت از تاریکی به روشنی نمی‌آید.

برداشت: اگر یاد تو از دل برود، این تنها به خاطر این است که آرزویم برای داشتن تو نیز از فکرم دور می‌شود.

برداشت: دل ما به سادگی آرزوها غرق می‌شود و اگر تصویر زیبایی که بر روی نگین است محو شود، به نظر می‌رسد که همه چیز تحت تأثیر آن قرار می‌گیرد.