غزل شمارهٔ ۶۳۵۵

برداشت: لبی که تو داری، مانند خط سبز زیبایی است که ناگهان از کمین ظاهر شده است. چه زهر تلخی بوده که این زیبایی از درون نگینی بیرون آمده و جلوه‌گری کرده؟

برداشت: اگر خط چهره‌ات به این زیبایی در این محفل نمایان شود، آنگاه جا برای مهر و محبت تنگ می‌شود.

برداشت: فضای محله خراباتی‌ها به قدری خوشحال و سرزنده است که حتی تخم سوخته هم از زمین بیرون می‌آید.

برداشت: تا زمانی که به مشکلات و فقر دچار نشوی، تحت تاثیر آنها قرار نگیر و خود را در معرض خطر نگذار. مانند قلمی که ناله می‌کند، از امنیت و راحتی خود خارج نشو.

برداشت: از عشق او دل من پر از تنگی و ناراحتی شده است، که قسمت من این است که از بهشت خارج شوم و غم را تجربه کنم.

برداشت: من در انجام کارهایم ناتوان هستم، مانند کسی که با تلاش و هنر خود، چین و چروک‌های پیشانی‌اش را از بین برده است.

برداشت: در این روزها، وضعیتی پیش آمده که حتی نام‌ها نیز به درستی از نشانه‌ها و نشانه‌گذاری‌ها بیرون نمی‌آیند و همه چیز به گونه‌ای نادرست و ناهموار به نظر می‌رسد.

برداشت: هرچند صدای ناله‌ام باعث شده تا چرخ زمان به حرکت درآید، اما هیچ‌کس از لب خود تحسینی برای صائب بیرون نیاورد.