غزل شمارهٔ ۶۳۴۷

برداشت: روح ساده من به بدن اهمیت نمی‌دهد و در این حالت، همانند یک تیغ برنده و ایستاده در آب است.

برداشت: آیا می‌توانی مرا مثل شیشه‌ای زینتی بسازی؟ چرا که همانند جوی ناشی از شراب، وجود من را در هم می‌شکند و تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برداشت: رنج و درد من هیچ اختیاری ندارد، مثل موجی که در دست دریا جریان دارد.

برداشت: من را به علم رسمی و خشک وادار نکن، زیرا که من همچون لوح بی‌نقش و ساده‌ای هستم که قادر به پذیرش و ثبت این نوع علم نیستم.

برداشت: امید دارم که چرخ روزگار به نفع من بچرخد و رحمتی به حال من که دلم شکسته است، کند.

برداشت: فضولی به عنوان مهمان به خانه کسی آمده و از او خواهش می‌کند که از لطف و کرم خود روی برنگرداند و او را نپذیرد. این فرد از خواسته‌های زیاد خود شرمنده است و نمی‌خواهد که میزبان احساس ناراحتی کند.

برداشت: من نمی‌توانم با زیبایی و جذابیت چهره‌ات رقابت کنم، زیرا اگر می‌خواستیم این کار را بکنیم، قدرت و عظمت آسمان‌ها نیز به من تعلق می‌گرفت.

برداشت: هر کسی که خواسته‌ای دارد می‌تواند با دعا کردن و امید به من، آرزویش را برآورده کند؛ چون من آماده‌ام تا در صبحی تازه، خیر و برکت را در اختیار او بگذارم.

برداشت: من در سخنانم هرگز حرفی بی‌ارزش نمی‌زنم، چون مانند عیسی که سوار بر آسمان‌هاست، من نیز در دنیای خودم پر از ارزش و بزرگی هستم.

برداشت: توبه‌ام از حد گذشت و به همین خاطر، نفس سرکش من مثل سگی شده که برای کنترلش نیاز به قلاده دارم.