غزل شمارهٔ ۶۳۴۶

برداشت: وقتی قلب من تپش می‌زند، زمین به لرزه در می‌آید و آسمان هم تحت تأثیر قرار می‌گیرد و بی‌حرکت می‌ماند.

برداشت: شکوه و عظمت من به اندازه‌ای است که به آسمان می‌رسد. نفس من آن‌قدر قوی است که زمین را به دو نیم می‌کند.

برداشت: عمرم به سادگی و نادانی گذشت، آیا سرنوشت من باعث خواهد شد که در روز قیامت، نتیجه کارهایم مانند میوه‌ای در زیر آفتاب، ظاهر شود؟

برداشت: اگر گوش من از درد خم نمی‌شد، شاید می‌توانستم صدای حلقه‌ای که در مرگ است را بشنوم، اما این کار آسان نیست.

برداشت: در شب‌های تار، صدای دل من مانند جرس می‌تواند هزار مرحله را پشت‌سر بگذارد و بر این مسیر بگذارد.

برداشت: من را مانند یک آبله رها کن تا زیر پا بروم و به کسی نمی‌رسد که از من بهره‌ای ببرد.

برداشت: آه! چه غمی است که در این دنیا جایی پیدا نمی‌شود که بتوانم در آن آرامش یافته و از ترس و وحشت نجات پیدا کنم.

برداشت: هزاران مشکل و چالش پنهان شده‌اند، مانند شراب کهنه‌ای که در آغوش خواب و آرامش من نهفته است.

برداشت: در این باغ، همچون پرنده‌ای ضعیف، که برگ کاه مانع پروازش می‌شود، احساس می‌کنم که موانع کوچک، توان پرواز من را می‌گیرند.

برداشت: از ریشه چندین سوسن را برمی‌کنی و در جست‌وجوی تو، خود را از خاک بیرون می‌کشم و می‌دوم.

برداشت: من را مانند صبح به دعای خود در نظر بگیرید، زیرا وجود من باعث روشنی و حیات در این دنیا است.

برداشت: زندگی من به دیدن گل‌های زیبا می‌گذرد و مانند شبنم، آرام و بی‌سر و صدا در میان آن‌ها جست‌وجو می‌کنم.

برداشت: اگر نتوان شعله را با چادر بپوشاند، قفس چگونه می‌تواند مانع پرواز من شود؟

برداشت: چرا به حرف من توجه نکرد؟ می‌دانم که دل من صدایی دارد که به گوش می‌رسد.

برداشت: شیرینی آن لب و زیبایی ساعدش به حدی است که می‌توانم آن را از دست بگیرم و لب گزیدن را انتخاب کنم.

برداشت: به خاطر تحمل بسیار تلخی‌ها و سختی‌های زندگی، زبانم به تلخی می‌ماند و مانند ماری که هر بار نیش می‌زند، تلخ و سوزنده می‌شود.

برداشت: من مثل آن غزالی هستم که در این دنیا فراری‌ام و در فاصله از مردم آرامش می‌یابم.