غزل شمارهٔ ۶۳۳۹

برداشت: به مانند عطا و مهربانی ابر نرم و سبک، تمام زمین را زیر سایه ی خوشی و بخشش خود قرار بده.

برداشت: از شراب چهره را شاداب و زیبا کن و با قطره‌های عرق جشن، محفل را نورانی و دل‌انگیز بساز.

برداشت: به خاطر اینکه تو چهره مهربان و زیبایی داری، سعی کن با لطافت و مهربانی با مشکلات و رنج‌های زندگی مانند خس و خار این گلستان برخورد کنی.

برداشت: آیا به خاطر حرمت و اعتبار عزیزان، به دنبال سیراب شدن نباشی؟ بلکه تمام وجود خود را برای محبت و پرستش آن‌هایی که می‌نوشند، وقف کنی.

برداشت: وقتی که هوای نفسانی بر تو مسلط شد، مانند سلیمان بر تخت پادشاهی خود تسلط پیدا کن و آن را تحت کنترل بگیر.

برداشت: شهر به قدری آلوده و پرسر و صداست که نمی‌شود در آن به راحتی نفس کشید. بهتر است به بیابان بروی و در آنجا با آرامش نفس بکشید.

برداشت: فیض و برکت خود را همانند ابر نازل کن و مانند دریا، رحمتت را به تمامی زمین برسان. این نعمت‌ها را از بخشش خود دریغ مکن.

برداشت: عشق می‌تواند به گونه‌ای شگفت‌انگیز تولید کند که در نهایت نگاه را از لباس و چشم‌های یک زن زیبا باز کند.

برداشت: به این چشمه حیوان به عنوان منبعی منفی نگاه نکن، بلکه با توجه به آبروی خود، از آب حیوان بهره‌مند شو و قناعت کن.