غزل شمارهٔ ۶۳۳۵

برداشت: اگر می‌خواهی حضور من را ببینی، دل و جانت را پاک و خالص کن. تو که دنبال گنج و ارزش‌های والایی، باید درونت را نیز از آلودگی‌ها پاکسازی کنی.

برداشت: اگر خانه‌ات پاک و زیبا باشد، هیچ مهمانی کم نمی‌شود. پس تلاش کن تا آینه را نیز صاف و پاکیزه کنی.

برداشت: ماه از تاریکی بیرون آمده، حالا نوبت توست که با نوشیدن، دل خود را نیز پاک و روشن کنی.

برداشت: چرا باده‌ی روشنی برای روز دیگر ذخیره کنیم؟ باید از تیرگی شب جمعه پاکیزه‌اش کنیم.

برداشت: به چشمه‌ی زلال و صاف نگاه کن تا آب روانی که در دل دشمنان کینه‌توز وجود دارد، پاک و خالص شود.

برداشت: فردی که به دنبال حرص و طمع باشد، در نهایت ذلیل و خوار می‌شود. بهتر است که خود را از زشتی‌ها پاک کرده و لباس روحانی و ساده‌اش را با نیکی و صفا تزئین کند.

برداشت: با یک لوح ساده می‌توان ویژگی‌های زیبایی را به دست آورد، بنابراین باید دل و درون خود را پاک و شفاف کنیم تا بتوانیم این زیبایی را جذب کنیم.

برداشت: هلال آینه نورانی است، زیبایی تو مانند صبح زود است. همین دل را پاک و زلال کن.