غزل شمارهٔ ۶۳۲۹

برداشت: نور شمع به اندازه‌ای نمی‌تواند فضا را روشن کند؛ اما چراغی که از آن نور بگیرد، می‌تواند هر گوشه‌ای را روشن کند.

برداشت: در اطراف معبد و مکان‌های مقدس، دل ما در جستجوی نور و روشنایی است و آرزو داریم که چراغی که تا کنون خاموش بوده، روزی دوباره روشن شود.

برداشت: صدف نگران تاریکی خانه‌اش نیست، زیرا قلبی که مانند گهر از پاکی و صفا روشن شود، در هر شرایطی آرامش دارد.

برداشت: دل‌هایی که به عشق و گرمی محبت ما روشن شده‌اند، هرگز تحت تاثیر طوفان‌های سخت حوادث خاموش نخواهند شد.

برداشت: به قدری سریع از این دنیای خاکی عبور می‌کنم که رد پایم به اندازه‌ای روشن باشد که شمعی را روشن کند.

برداشت: این طور که دل من غبارآلود و تیره شده است، جز در روز قیامت که ممکن است همه چیز روشن و واضح شود، انتظار روشنی دیگری ندارم.

برداشت: چگونه می‌توانند در دل‌ها روشنی و امید ایجاد شود، در حالی که حوادث تلخ و سخت هرگز از یکدیگر جدا نمی‌شوند و بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند؟

برداشت: آیا ممکن است که با نور و اقبال عشق، ذره‌ای هم بی‌دست و پا بتواند روشنی‌بخش گردد؟