غزل شمارهٔ ۶۳۲۶

برداشت: هرگز در تلاش نباش که زیاد بخندی، زیرا ممکن است روزی به خاطر یک یا دو بار خندیدن، نفس صبحگاهی‌ات را از دست بدهی.

برداشت: دل همچون پسته‌ای که با باز شدن لب‌ها خوشحال نمی‌شود، بلکه از ته دل مانند غنچه می‌خندد.

برداشت: کسی می‌تواند هزار بار زندگی را به خاطر داغ دیدگان بسوزاند و مانند شعله‌ای بخندد.

برداشت: دنیای اطراف، به نظر حسودان تیره و تار می‌آید، مانند لاله‌ای که با دل شکسته و درد زیادی می‌خندد.

برداشت: به دنیای پرچالش وارد شو و از زندگی لذت ببر، زیرا در این کوهسار شادی‌ها و خنده‌ها جاری است.

برداشت: در این زمانه ناپایدار، باید با دل باز و لبخند به خداحافظی و پایان زندگی نگاه کرد.

برداشت: به دام فریبندگی خوشی‌های دنیا نیفت، زیرا این خوشی‌ها، بدون درد و رنج واقعی است و خارج نشدن از حصار خندیدن، نشان‌دهنده‌ی عدم عمق و حقیقت زندگی است.

برداشت: چهره‌ی زیبای تو که چون عقیق می‌درخشد، اما غبار زمان آن را پوشانده، مرا به خنده می‌آورد. من خاکی و عاجز در مقابل زیبایی‌ات هستم.

برداشت: دهانش همانند غنچه‌ای باز شده است و چشمانش مانند ستاره می‌درخشند. لب‌هایش شبیه صبحی نویدبخش است. همه‌ی این زیبایی‌ها بر روی آن چهره‌ی گلگون، به شادی و خنده آمده‌اند.

برداشت: خبر نداشتن از پایان کار خود نشانه‌ای از بی‌خبری است، چرا که در آغاز کار با خندیدن به مسائل توجه نمی‌شود.