غزل شمارهٔ ۶۳۲۲

برداشت: من که در خواب هستم و توجهی به واقعیت ندارم، در چه زمانی می‌توانم از زیبایی گل‌چیدن لذت ببرم و از گشت و گذار در باغ شاداب شوم؟

برداشت: اگرچه خورشید تابان زیباست، اما وقتی به چهرهٔ تو نگاه می‌کنم، نمی‌توانم چیزی زیباتر از تو ببینم.

برداشت: در بهشت دو راه وجود دارد: یکی این که زیبایی‌های گل و نرگس را بشنویم و دیگری این که نه تنها بشنویم، بلکه خودمان آنها را ببینیم.

برداشت: چشم‌پوشی از وضعیت‌های روزگار می‌تواند انسان را از مشکلات و دردسرها دور کند، زیرا هیچ چیز بهتر از این نیست که خود را از نگاه کردن به این اوضاع نامناسب محافظت کنیم.

برداشت: لازم نیست برای به دست آوردن زیبایی‌های تو به زحمت بیفتم، چون وقتی زمان چیدن گل‌هاست، دیگر نیازی به تلاش اضافی نیست.

برداشت: به کسی که بی‌جا می‌خندد و از زندگی‌اش بهره‌ای نمی‌برد، توجه نکن. زیرا خنده‌های بیهوده به مانند تکه‌چوبی است که فقط عمر را هدر می‌دهد.

برداشت: توانایی از اعتماد به نفس در آغاز کارها به دست می‌آید. با روشنی دل، در نهایت می‌توان به نتیجه‌ی خوبی دست یافت.