غزل شمارهٔ ۶۳۲۰

برداشت: از عشق نمی‌توان انتظار صبر داشت، زیرا مثل این است که بخواهی در دل دریایی آرامشی پیدا کنی.

برداشت: به خاطر صداقتی که در دل وجود دارد، صبح با رنگ سرخ افق شروع می‌شود. انسان‌های صادق هرگز نمی‌توانند حرف نادرست بزنند.

برداشت: فرهاد به جای اینکه وقتش را صرف چیزی بیهوده کند و بر روی سنگ سخت کار کند، بهتر است بداند که نمی‌تواند به زور در دل کسی جا بگیرد.

برداشت: من نمی‌توانم همانند طوطی به زیبایی صدای دلنشین یار را در آینه ببینم و به زبان بیاورم.

برداشت: چطور می‌توان از صورت معشوق با حیا گلی چید؟ زیرا بدون دید به او نمی‌توان به درستی تماشا کرد.

برداشت: به خاطر اینکه طوطی که در پشت آینه است، نمی‌تواند به خوبی صحبت کند، نباید از اهل سخن انتظار زیادی داشته باشی.

برداشت: اگر خواهان دیدن حقیقت و عبرت‌ آموزی هستی، باید از سرمه و زیبایی‌های ظاهری بگذری، زیرا نمی‌توان به خوبی و بصیرت رسید در حالی که فقط به تماشا و ظواهر سیاه و ناامیدکننده بسنده کنی.

برداشت: از آسمان و زمین نشانه‌هایی باقی مانده است که نمی‌توان به سادگی از کنار آنها گذشت و به آنها توجه نکرد.

برداشت: با غم عشق معشوق خود زندگی کن، زیرا ترک کردن یاری او مانند این است که نتوانی از تلخی دریا بگریزی.

برداشت: دل خود را مانند قلم صائب به دو نیم کن، زیرا نمی‌توان با یک پا به تنهایی مسیر را ادامه داد.