غزل شمارهٔ ۶۳۱۸

برداشت: برای این که بتوانیم از دور زیبایی گلستان را بگوییم، لازم است که با احتیاط و ادب به شاخ گل نزدیک شویم و در آنجا جا نگیریم.

برداشت: وقتی عطر گل از در بسته به مشام می‌رسد، چه نیازی به چاپلوسی باغبان است؟

برداشت: دل تو چطور و با چه سحری می‌تواند تحت تأثیر قرار بگیرد؟ وقتی که خط تو هیچ‌گاه نتوانسته محبوبیت و محبت را در دل من ایجاد کند.

برداشت: چگونه می‌توانم عشق را پنهان کنم، در حالی که آتش سوزان را نمی‌توان با پنبه پنهان کرد؟

برداشت: از عارفانی که از دنیا چشم پوشیده‌اند، کسی می‌تواند با چشم بسته نیز مراقب جهان باشد و به درستی به آن رسیدگی کند.

برداشت: در روزهای جوانی، تو برای من بسیار دلنشینی و من چگونه می‌توانم تو را فراموش کنم؟

برداشت: دل من مثل طلای خالص و گوهر نادر است، چرا باید آن را با سنگ محک آزمایش کنم تا ارزشش را بسنجند؟

برداشت: از شوق و عشق، آدمی مراحل را می‌گذراند و همانند کبکی، می‌تواند سختی‌های زندگی را پشت سر بگذارد و به سوی هدفش حرکت کند.

برداشت: با استفاده از تاثیرات و دستاوردهای خاص، می‌توان در این دنیای گذرا، عمر خود را به طور جاودانه و پایدار ساخت.

برداشت: صحبت کردن درباره عشق برای کسانی که نسبت به آن بی‌توجه هستند، همانند زخم زدن به فردی است که از دنیا رفته.