غزل شمارهٔ ۶۳۱۶

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که وقتی خیری و برکتی به انسان رسیده و درهای فیض و نعمت باز شده‌اند، دیگر چه نیازی به ناراحتی و دردسر است؟ اشاره به این دارد که در مواجهه با نعمت‌ها و خوبی‌ها، باید به راحتی و آسودگی برخورد کرد و از کسی خواسته نشود که نگرانی یا دردسری ایجاد کند.

برداشت: صدف با چشمان من، که مانند دریا است، از ابر آب را جذب می‌کند، اما به جای اینکه لؤلؤیی بدهد، فقط آب می‌گیرد.

برداشت: چشم‌های زیبای من مانند جویبار خون جاری می‌کند و وقتی که به حرکت در بیفتد، مانند امواج دریا به سختی قابل کنترل است.

برداشت: درخت سرو به عنوان نماد زیبایی و استقامت، سر خود را پایین آورده و سایه‌اش را به زمین افکنده است. در این حالت، به گونه‌ای در پی این است که از شکوه و زیبایی‌اش الگو بگیرد و خود را با الهام از آن به رفتار و حرکاتی دلنشین و جذاب تبدیل کند.

برداشت: ای کسی که مثل فریادی از نامه‌بر هستی، چرا نیازی به نوشتن نامه داری وقتی خودت اینقدر در انتقال پیام قوی هستی؟

برداشت: این جمله بیانگر این است که وقتی انسان به دشمن خود، که خالی از رحم و مروت است، دست به کار ناجوانمردانه‌ای بزند و به او اجازه دهد به دلخواهش رفتار کند، در واقع به خود آسیب می‌زند و به دشمن جریمه‌ای تمام عیار می‌دهد.

برداشت: اگر زر و زیور داری، به جای آنکه فقط به زیبایی‌ها فکر کنی، هنر و مهارت‌های خود را به نمایش بگذار. ارزش هنری و کارآمدی از طلا و جواهر هم بیشتر است.

برداشت: بهترین و زیباترین شکوفه در میان گل‌ها، خالق من است. مانند نخیلی که با وجود اینکه بر سرش سنگ می‌افتد، باز هم میوه می‌دهد.

برداشت: ای شمع، چرا این‌قدر می‌درخشی و نور می‌افشانی؟ بهتر بود که اول به من فرصتی می‌دادی تا بال و پر بگیرم.

برداشت: چه اهانتی از سر شادی و مستی به من می‌کنی؟ چرا از دور به من بیشتر از این آزار می‌رسانی؟