غزل شمارهٔ ۶۳۱۲

برداشت: چشم زیبا و روشنت همچون نسیم خنکی است که با لطافت و آرامش به حرکت در می‌آید و بوی خوش لباس تو را به مشام می‌رساند.

برداشت: سنبل زلف همیشه تازه و خوشبوست، وقتی که بی‌پرده و با صمیمیت، دستش را در گردن تو می‌اندازد.

برداشت: از زمین، کسی که قدش به درختی بلند مانند سرو برسد، همچون سایه‌ای بر خاک می‌افتد.

برداشت: از کنار برگ‌های لاله در این باغ به سادگی رد نشو، چرا که در اینجا لیلی فرشته‌ای عاشق است که مجنون را در آغوش گرفته است.

برداشت: تو کیستی که همچون حباب در فضای بدون جوش و غوغای دیگران، سر برهنه و بی‌پناهان ایستاده‌ای؟

برداشت: هرچقدر که احساسات و تفکرات در دل انسان وجود دارد، وقتی که به زبان می‌آید و بیان می‌شود، مانند تابش آفتاب است که تمام جهان را روشن می‌کند و در دور و بر آن می‌تابد.

برداشت: خضر به چشمه‌ای رفت که جان‌بخش است و به خاطر محبت، چشمان مسیحا از روشنایی سفرش باز شد.

برداشت: یعقوب در دل خود غمی دارد که همچون زنگی در آینه انعکاس یافته است، و بوی نسیم مصر او را به یاد سفرهایی می‌اندازد که هرگز از خانه‌اش دور نرفته است.

برداشت: این بیان اشاره دارد به اینکه غزل به گونه‌ای عمیق و کامل است که توانایی بیان احساسات و افکار را دارد، همانند آینه‌ای که هم می‌تواند تصویر را نمایش دهد و هم در مواردی ممکن است قادر به بیان برخی نکات نباشد. به عبارت دیگر، این غزل هم سخن می‌گوید و هم در برخی جنبه‌ها سکوت اختیار می‌کند.