غزل شمارهٔ ۶۳۱۰

برداشت: اگرچه خاک کشته‌ها را از چشم دور می‌کند، اما تمام آنهایی که مرده‌اند در زیر خاک به طور کامل پنهان هستند.

برداشت: با کلماتی زیبا و نرم، مفهوم احساسات عمیق‌تری بیان می‌شود، جایی که وقتی موی زلف به دور کمر پیچیده می‌شود، حقیقت و زیبایی پنهان بیشتر نمایان می‌شود.

برداشت: سری که همیشه تحت تاثیر زیبایی‌ها و جاذبه‌های دیگران است، همواره در خیال و آرزوی نزدیک شدن به معشوقش به سر می‌برد و از آن جدا نمی‌شود.

برداشت: چنان که چشمه‌ای از زیر گل‌های سنبل پنهان می‌ماند، نگاه من نیز از خواب‌های آشفته‌ام دور شده و پنهان است.

برداشت: وقتی زیبایی در پوشش پنهان می‌شود، ناامید نشوید، زیرا در زیر ظاهر، میوه‌های تازه و شکوفه‌ها وجود دارند.

برداشت: وقتی که یارم از دیدن من پنهان شد، اثر ناله‌های دل‌سوز من در دل او نمایان شد.

برداشت: اگر در انتهای کار پیوستن باشد، چرا از گسستن و جدا شدن چیزی حاصل است؟ چه فایده‌ای دارد که رشته‌ای به زیبایی و ارزشی در دل سنگ پنهان شود؟

برداشت: زمانی که من از خانه خارج می‌شوم، مانند ماهی در شب، به دور از نور ماه، در تاریکی پنهان می‌شوم.

برداشت: نیازی به پیام‌آور و نامه ندارم؛ زیرا آنچه در دل اوست، به‌راحتی به دل من منتقل می‌شود.

برداشت: غنچه با خنده‌اش نشان داد که شادی و نشاط درونش پنهان نمانده و دیگر نمی‌تواند آن را مخفی کند.

برداشت: اگر بیهوده به زمین سجده کنم، چه عیبی دارد؟ چون مدت‌هاست که بدون مجهز بودن به خودم، سفرهای پنهانی را آغاز کرده‌ام.

برداشت: اگرچه انسان بر اثر حرص و ولع خود به دنبال چیزهایی می‌رود، اما ممکن است در دل او خواسته‌های واقعی و ارزشمندی وجود داشته باشد که به راحتی قابل مشاهده نیستند.

برداشت: به خاطر نرم و لطیف بودن آسمان فریب نخور، زیرا در دل این موم، یک تکه تیز و خطرناک پنهان است.

برداشت: اگر در بازار بوی سوختگی را حس کنم، حتی اگر دل سنگی هم داشته باشم، مانند جرقه‌ای پنهان درون خودم شعله‌ور می‌شوم.

برداشت: زندگی می‌تواند به دلیل حسد و چشم‌زخم تلخ شود، همان‌طور که صدف‌ها با وجود سختی‌هایی که در دریا دارند، از آنجا گوهرهای زیبایی را پنهان می‌سازند.