غزل شمارهٔ ۶۳۰۹

برداشت: دل به دو نیم شده، همچون ذوالفقار (شمشیر امام علی) که فقط در دست دلیران است. چه کسی می‌تواند در نبردی که دلیران مجروحه را می‌سازد، جگر آن‌ها را محکم کند؟

برداشت: در روز روشن، آفتاب تابان به دیده‌ی شب‌زنده‌داران علاقه‌مند است و به آن‌ها نگاه می‌کند.

برداشت: باد سرد خزان نمی‌تواند رنگ گل‌های همیشه بهار را از بین ببرد، زیرا چهره‌ی شاداب و زنده‌ی دل‌ها همچنان پایدار است.

برداشت: گام اول برای رسیدن به اهداف بزرگ، فراتر رفتن از محدودیت‌های دنیوی است و این نیازمند اراده قوی و شجاعت افرادی است که روحیه مثبتی دارند و نسبت به زندگی نگاه امیدوارانه‌ای دارند.

برداشت: این بیت اشاره دارد به این که افرادی که از نعمت‌ها و زیبایی‌های گوناگون زندگی بهره‌مند هستند، به چیزهای سیاه و ناپسند نمی‌نگرند. بنابراین، با دلخوشی و شادابی زندگی را ادامه بدهند و نگذارند که زخم‌های دلشان، روح زندگی را از آن‌ها بگیرد.

برداشت: از روی نیاز و شوق، وقتی کسی به خوبی و بزرگی عمل کند، نیازی به دیده شدن ندارد. اگر هم کسی در حق او دعا کند، این دعا باید مخصوص دل‌های زنده و با صفا باشد.

برداشت: اگر پاییز بر دل‌های مرده باشد و به خاطر بی‌برگی رخ دهد، بهار برای دل‌های زنده و شاداب خواهد بود.

برداشت: برداشتن بار و افشاندن برگ‌ها در این چمن شکوفا، به زندگی شاداب و دل‌های زنده اشاره دارد.

برداشت: به دریا نرسیده، جریان آب در حال حرکت است. برای دل‌های پر از اضطراب و زندگی، آرامش را جست‌وجو مکن.

برداشت: به خاطر نداشته باش که نگاه حقارت به خود بگیری، زیرا سبزی که در آسمان می‌بینی ناشی از اشک‌های خالص و زنده دلان است.

برداشت: تاریکی‌های دل شب‌های سیاه، مانند روشنایی صبح، از وجود افرادی که دلشان پاک و زنده است، برمی‌خیزد.

برداشت: اگر میوه‌ها از سنگ ساخته شده بودند، باز هم با حرارت و گرمای نفس‌های پرشور انسان‌های زنده و روح‌شاد، به پختگی و نضج می‌رسند.

برداشت: در این دنیای وحشت‌آور، فقط می‌توان از درس عبرت گرفتن استفاده کرد و هیچ چیز دیگری وجود ندارد؛ جایی که تنها شکار دل‌های زنده است.

برداشت: از لابه‌لای آسمان‌ها، نگاهی به زمین انداخته می‌شود که زندگی دل‌ها را به خاموشی می‌کشاند.

برداشت: شبی که انسان به دلیل بی‌توجهی و غفلت خوابش ببرد، مانند این است که شب را بیهوده گذرانده است و کسانی که زنده و با اراده‌اند از آن بهره‌ای نمی‌برند، گویی که به خواب رفته‌اند و هیچ برایشان فایده‌ای ندارد.

برداشت: اهل دانش و پرسش، پس از مرگ، به دنبال نور و روشنی هستند و از قبور افراد با روح زنده درخواست چراغ می‌کنند.

برداشت: در میان حوادث و مشکلات زندگی، افرادی که دل و جانشان سرزنده و با وقار است، هرگز صدا و فریادی بلند نمی‌کنند، مانند کوه که بی‌صدا و با استحکام باقی می‌ماند.