غزل شمارهٔ ۶۳۰۸

برداشت: از شنیدن سخنان دلخوش‌کننده بپرهیز، زیرا کسانی که قلبشان پر از درد و زخم است، مثل سوختگان در آتش به درد می‌آیند.

برداشت: نمی‌توان از درد و غم دور شد، زیرا همیشه در سایه‌ سیاهی و اندوه‌ سوختگانی که عاشق بوده‌اند، زندگی می‌کنیم.

برداشت: از جام گل لاله به من روشنی بخشید؛ چرا که شراب از وجود خودش شعله‌ور می‌شود و سوختگان را احیا می‌کند.

برداشت: بهار می‌تواند زخم‌ها و دردهای ناشی از گذشته را التیام بخشد و با شکوفایی گل‌ها، به دل‌های مشتاق امید و نشاط ببخشد. کسانی که دچار سوختگی‌های عاطفی شده‌اند، با زیبایی‌های این فصل نمی‌توانند یاد آن دردها را به فراموشی بسپارند.

برداشت: از گلستان دل من تا زمانی که شکوفه زد، فهمیدم که تسکین درد دیگران به عهده من است و من می‌توانم برای سوختگان مرهمی باشم.

برداشت: کسی که به زندگی و شادابی دل دارد، از روشنایی و شفافیت عشق بهره‌مند شده و مانند چراغی است که با وجود باد و طوفان، خاموش نمی‌شود.

برداشت: این بیت به این معناست که افرادی که از مشکلات و دردهای زندگی بی‌خبرند، نعمت بزرگی دارند. آنها از چشیدن تلخی‌های ناشی از رنج و سوختن در آتش غم‌های دیگران بی بهره‌اند، و این برایشان خوشایند است.