غزل شمارهٔ ۶۳۰۷

برداشت: صدای پا در حرکت درویشان به گوش نمی‌رسد و زمین به خواب می‌رود زیر قدم‌های آنها.

برداشت: اگرچه نی خشک است، اما وقتی درویشان صحبت می‌کنند، شیرینی کلام آن‌ها همیشه در دل‌ها است.

برداشت: چه لذتی دارد که غذایی که بدون چاشنی و نمکی درست شده، برای افراد نیازمند و بی‌پناه به کام بیافتد.

برداشت: اگر مشکلات و سختی‌ها مانند سنگ سخت شوند و چهره‌ای زیبا و روشن نداشته باشند، صدایی از جام درویشان بلند نمی‌شود. یعنی وقتی شرایط دشوار باشد، نشانه‌های شادابی و خوشی به راحتی ظهور نمی‌کنند.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند به‌طور کامل توصیف تمام ویژگی‌های آن‌ها را ارائه دهد. در میان تمامی دنیا، درویشان ناتمام و ناقص هستند.

برداشت: از روستای طمع شما را بیرون کرده‌اند. پس چهره‌تان را از سلام درویشان درهم نکنید.

برداشت: وقتی سفره‌ای از نعمت‌ها گشوده می‌شود، تفاوتی میان انسان‌های بزرگ و کوچک نیست و همه از آن فیض بهره‌مند می‌شوند.