غزل شمارهٔ ۶۲۹۸

برداشت: راز عشق تنها از دل شاد و خوشحال برنمی‌آید، مثل اینکه دانه‌ای سوخته از خاک نمی‌تواند بروید و رشد کند.

برداشت: وقتی کلمات دشوار و پیچیده از معنی استفاده شود، فهم آن سخت می‌شود و دل به سادگی نمی‌تواند از آن زیبایی‌ها جدا شود.

برداشت: قدرت یک موجود ضعیف می‌تواند از توانایی‌های یک موجود نیرومند فراتر برود، مانند این که برقی که از یک جرقه ناشی می‌شود قادر نیست از عهده پرتو نورانی یک آتش بزرگ برآید.

برداشت: با بال‌های حنا بسته نمی‌توان پرواز کرد و وقتی اشک از چشم جاری باشد، نمی‌توان هیچ چیزی را به درستی مشاهده کرد.

برداشت: نمی‌توان از آسمان ناله‌ای برآورد که از دل هزار درد و زخم نشأت گرفته باشد.

برداشت: اگر کسی بداند که در این دنیا چه هیجان و آشوبی وجود دارد، هرگز از دریای خطرناک به این سرزمین نخواهد آمد.

برداشت: اگر روزی برق فنا خرمن نور خورشید را به باد دهد، آهی از دل آسمان‌ها برنمی‌خیزد.

برداشت: تا زمانی که تو چهره‌ات را از رنگ خون شفق پاک نکنی، مانند صبح که صائب از دل نفس خالصی بیرون نمی‌آید.