غزل شمارهٔ ۶۲۹۷

برداشت: عقل سالم از شراب خالص نمی‌تواند خارج شود، مانند اینکه کشتی کاغذی نمی‌تواند از آب بیرون بیاید.

برداشت: امکان ندارد که دل از شراب ناب سیاه زنده بماند، همان‌طور که آتش از ته آب بیرون نمی‌آید.

برداشت: تا زمانی که تاریکى به روشنایى دریا نرسد، دیگر نشانه‌اى از دل سیلاب نمایان نخواهد شد.

برداشت: کسی که در خواب است و در دلش آرزوهای بزرگ دارد، از کسی که ظاهراً در عبادت و زهد است، اما به حقیقت از وادی معنویت دور شده، بهتر است.

برداشت: عزت و عظمت وطن در دل یک غریبه را از یاد می‌برد. مانند این‌که آب از درون گوهر نمی‌تواند خارج شود.

برداشت: منظور این است که روزی و رزق به دست آوردن آن به آسانی و با تلاش حاصل نمی‌شود. اگر دست خالی باشیم، مانند اینکه بتوانیم گوهر را از دریا با قلاب بکشیم، امکان‌پذیر نخواهد بود. برای به دست آوردن روزی باید تلاش کنیم و دست خالی نمی‌توان انتظار داشت که به نتیجه‌ای دست یابیم.

برداشت: این جمله به این معنی است که به خاطر امیدها و آرزوهای طولانی و بی‌پایان، فرد مجبور شده است که خود را خم کند و تحت فشار قرار گیرد. او مانند فردی است که در گرداب گرفتار شده و نمی‌تواند از آن خارج شود. امیدها و آرزوهایش او را به حالت تسلیم و ناتوانی کشانده است.

برداشت: شخصی را پیدا کن که در میان صد زاهد فریبکار، یک نفر باشد که واقعاً خالص و genuine باشد و از دل عبادت و محبت به خدا بیرون آمده باشد.

برداشت: دل شیطان در تاریکی پنهان می‌شود و نمی‌گذارد که روشنی احساسات پاک و دل‌انگیز درخشان شود. در شب‌های مهتاب، خنکای شب باعث نمی‌شود که او به بیرون بیاید و خود را نشان دهد.

برداشت: ای سنگ‌دل، مرا از بیان درد و شکایت خود منع نکن. زیرا دل من زخم‌خورده است و اگر دردش را نگویم، زخم‌هایم به راحتی نمایان نمی‌شوند.

برداشت: زخم زبان در دل گرانقدر افراد تأثیر چندانی ندارد و نمی‌تواند مانند خون که از رگ‌ها جاری می‌شود، بر احساسات عمیق آنها تأثیر بگذارد.

برداشت: ظهور جذابیت و خودپسندی در میان افراد فرهیخته و حقیقت‌جویان نیست. کسانی که به عمق حقیقت و معرفت دست یافته‌اند، همانند ماهیانی هستند که نمی‌توانند از ته آب بیرون بیایند و در معرض نمایش قرار گیرند.

برداشت: دل ما به اندازه‌ای امیدوار بود که مانند شبنم بر زمین وجود داشت، ولی حالا این امید به تمامی از بین رفته است. آه، اگر محبوب و یاور ما که نورانی و مانند خورشید است، از چنین حالتی بیرون نیاید و به ما نپوندد، چه بر سر ما خواهد آمد.

برداشت: کسی که به ستایش و دعا نپردازد، نمی‌تواند به امید پاسخ به خواسته‌هایش از دل شیدا و آشفته‌ای ناله‌ای برآورد.